سرخوش و مست

سرخوش و مست

گویند که بی ساغرومی سرخوش و مستیم

با گردش چشــــم تو چنیـــنیم که هـــــستیم

در پیش بلنـــدان چمـــن ســـروِ بلندیـــــم

شـادیم که در سایۀ شمــــشاد تو پستــــیم

جان برکف و سـر در قدم لطـف تو داریم

گر بر سـر پاکوبی و افشــــاندن دستـــیم

ما را چه دهی سـر؟ که ز تو روی نتابیـم

ما دام تـو جُســتیم و ز بنــد تـو نجَســتیـم

نز ننگ هراسیم و نه از سـنگ گریزیــم

در گوشــــۀ بامـت چو نشستیم، نشستیــم

در راه تـو داریــم اگر چشـــم امیدیســت

بگشای دری را که به روی همه بسـتیـم

هر ناز که با یاد خوشـــت بود، کشـــیدیم

هر عهـد که با غیر تو بســتیم، گســستیم

آنانکــه دل مـــا بشـــکستــند، شکستـــند

خود گر همه سنگیم، دلی را نشکســــتیم

فــکرت نگرانســـت زهرسو که بتـــابی

در دور نگاهــت گل خورشیدپرستــــیم

اتاوا، 14 فروردین/ حمل 1392

آصف فکرت

 

/ 0 نظر / 70 بازدید